به گزارش شهرآرانیوز؛ چند هفتهای است که رانندگان مشهدی، سهمیهبندی زمان در پمپبنزینها را تجربه میکنند؛ صفهایی که گاه نیمساعت و گاه بیش از یکساعت از وقت شهروندان را میبلعد. اما پرسش اینجاست که چرا سیاستی که با شعار «مدیریت مصرف» و «کاهش زمان سوختگیری» کلید خورده، در عمل به معطلی طولانیتر و سردرگمی بیشتر بدل شده است؟
واقعیت این است که تصمیمهای کلان در حوزه سوخت، همیشه با یک ضعف ساختاری همراه بوده است: سیاست پیش از زیرساخت اعلام میشود و مردم باید تا رسیدن زیرساخت، هزینه آن را بپردازند.
بانک اطلاعاتی کارت سوخت، سالهاست که رضایت کاربرانش را از دست داده؛ رمزهایی که فراموش میشوند، کارتهایی که مسدود میشوند و فرایندهایی که با هر مراجعه، چند ساعتی از روز راننده را میگیرند. حالا که با مصوبهای جدید، تکیه بر کارت اضطراری جایگاه عملا محدود شده، این ضعفهای قدیمی بیش از هر زمان دیگری خود را نشان میدهند. سوختگیریها باید با کارت شخصی باشد …
