مزار خونین میهمانان تا اسکله سوخته صیادان

ایران

روزنامه ایران در گزارشی نوشت:

اینجا در «کوهستک»، بیست ‌کیلومتری «میناب»، همه ‌چیز روی مدار «اولین‌ها» می‌چرخد؛ اولین‌هایی که هرگز به «دومی» نمی‌رسند. «امید عربی» بیست‌وسه بهار بیشتر ندیده بود که پس از ۱۲ سال شاگردی، هفدهم تیرماه 1405 برای اولین‌بار قایق سبز و سیاهش را به آب‌های خلیج‌فارس انداخت تا «آقای خودش» شود، اما در همان اولین شب صیادی، در آتش حمله آمریکا به اسکله سوخت. کمتر از دو ماه بعد (10 شهریور)، درست در کوچه پایینی خانه مادر داغدار امید، چلچراغ‌های اولین شب زندگی مشترک یک عروس و داماد محلی زیر گلوله‌های سرخ دشمن دفن شد؛ سقف خانه پایین آمد و صدای دهل مُرد.

بار دیگر دست جنایت‌های جنگی آمریکا روی اولین‌های کوهستک خط بطلان کشید؛ شلیک‌هایی که نه یک مقر نظامی، بلکه قلب یک محله مسکونی را هدف گرفت تا سفره شادی یک عروسی به عزای جمعی تبدیل شود. «کوهستک» حالا بندر اولین‌های ناتمام است؛ جایی که تور صیادی، تور عروسی و تور عزا، هر سه در کاسه یک دریا شسته می‌شوند.

فریاد مظلومیت …