دنیای اقتصاد
دنیای اقتصاد در گزارشی نوشت:
سفر رئیسجمهور به بیشکک برای شرکت در بیستوششمین اجلاس سران سازمان همکاری شانگهای، در شرایطی انجام میشود که برای ایران، ارتباط با شرق دیگر صرفا یک انتخاب دیپلماتیک نیست؛ بلکه به بخشی از مساله تابآوری اقتصادی کشور در برابر تحریمها، فشار آمریکا و حتی اختلال در مسیرهای دریایی تبدیل شده است
تاکید مسعود پزشکیان بر توسعه همگرایی منطقهای و گفتوگو برای تامین امنیت و اقتصاد پیش از ورود به بیشکک و انجام دیدارهای چندجانبه با سران کشورهای شرکت کننده در حاشیه اجلاس از جمله هند، روسیه، چین پاکستان و قرقیزستان با محوریت اقتصاد و امنیت نشان میدهد که تهران در شرایط تشدید تنش و محاصره دریایی با آمریکا به دنبال ایجاد سپر تحریمی و به حداقل رساندن فشارها از طریق تبادلات تجاری با اوراسیاست. متقابلا نیز برای اعضای شانگهای موضوع تجارت با ایران حائز اهمیت است. شاهد مثال آنکه نخستوزیر هند پس از دیدار با رئیسجمهور ایران با تاکید بر روابط دیرینه دو کشور، اعلام کرد که دهلینو خواهان گسترش و تنوعبخشی به روابط تجاری با تهران است. با این حال پرسش مهم این است که آیا سازمان همکاری شانگهای و آسیای مرکزی میتوانند برای ایران یک مسیر جایگزین ایجاد کنند یا ظرفیت این منطقه هنوز در حد یک آبباریکه است؟
اهمیت این پرسش از موقعیت ژئوپلیتیک آسیای مرکزی ناشی میشود. این منطقه در قلب اوراسیا و در نقطه اتصال چین، روسیه، ایران، قفقاز و اروپا قرار گرفته و طی سالهای اخیر به یکی از کانونهای رقابت بر سر انرژی، تجارت و کریدورهای ترانزیتی تبدیل شده است. در این میان، ایران یک مزیت جغرافیایی مهم دارد: اتصال همزمان به آسیای مرکزی، دریای خزر، قفقاز، خلیج فارس و دریای عمان. کشورهای محصور در خشکی آسیای مرکزی نیز برای دسترسی به آبهای آزاد و بازارهای جنوبی به مسیرهایی مانند ایران نیاز دارند. از همین رو، توسعه روابط تهران با این کشورها صرفا مساله افزایش صادرات نیست؛ مساله اصلی تبدیل ایران به یک مسیر مهم ترانزیتی در شبکه اوراسیاست. …
