سرمربی تیمملی این روزها بیش از آنکه در ورزشگاهها دیده شود، در حد یک نام در اخبار حضور دارد. نه روی سکوهای ورزشگاه آزادی، نه در نقش جهان، نه در یادگار امام و نه حتی در مهمترین مسابقه داخلی کشور؛ داربی پایتخت. انگار تیم ملی در حال آمادهسازی برای جام ملتهاست، اما فرمانده آن ترجیح داده از فاصلهای امن تحولات لیگ را دنبال کند.
فوتبال اما شغل دورکاری نیست. هیچ نرمافزاری نمیتواند جای نگاه یک سرمربی را بگیرد. هیچ گزارش آنالیزی نمیتواند اضطراب یک بازیکن جوان را در دقیقه ۹۰ نشان دهد. هیچ هایلایتی نمیتواند بگوید یک فوتبالیست بعد از اشتباه چگونه خودش را جمع میکند یا زیر فشار سکوها چقدر دوام میآورد.
سالهاست در فوتبال دنیا، سرمربیان تیمهای ملی را روی سکوها میبینیم؛ از بازیهای بزرگ گرفته تا مسابقاتی که شاید برای هواداران جذابیتی نداشته باشد. دلیلش هم ساده است؛ کشف بازیکن از پشت مانیتور اتفاق نمیافتد. فوتبال را باید لمس کرد، نه فقط تماشا. …
