مورد عجیب سیروس خان!

سیروس ابراهیم زاده مرد شوخ طبعی بود. خیلی زیاد. یک بذله گوی تحصیلکرده فرنگ و با اشراف عمیق به ادبیات و بازیگری. کتابخوان و روشنفکر. سوادی که سطح شوخی های او را خود به خود بالا می برد. در جمع های جدی و مجامع عمومی شاید کمتر این طور بود و بیشتر با قیافه جدی اش به یاد می آمد. در گپ و گفت های دوستانه، اما گاه در لفافه جملات بسیار مودبانه و رفتاری متین که همین طور پیشکسوتی از آن می بارید، مزاح غافلگیرکننده بامزه ای به زبان می آورد. تهش خنده ریزی می چسباند، می رفت سراغ ادامه مجدانه و محترمانه بحث تا سر رسیدن شوخی بعدی. با همان تن صدای خاص و ریتم دارش. صحبت که می کرد انگار دارد یک قطعه اپرا را اجرا می کند. یک جور آهنگین موزونی. این مرز جدیت و شوخ و شنگی که آبتنی در آن را خوب بلد بود، باعث می شد فکر کنی دکتر افشارِ کمدی معرکه کاکتوس از جهان فیلم و سریال قدم به واقعیت گذاشته و دارد بی وقفه …