«سنگین» مثل یاد مجسمه‌ساز ما

مهدی سلحشور نازنین، اگر بهترین مجسمه ساز در متریال سنگ نبود، بی تردید یکی از معدود بهترین های این حوزه بود. او در سال هایی کار با سنگ را جدی گرفت و ادامه داد که چندان کسی حواسش به سنگ نبود. سال ها با سنگ ماند، آن را شناخت، با مقاومتش درگیر شد و زبان خودش را در این ماده پیدا کرد. برای جامعه مجسمه سازی ایران، مهدی فقط یک سنگ تراش بسیار ماهر نبود. این شاید ساده ترین و در عین حال ناقص ترین تعریفی باشد که می توان از او ارایه کرد. مهارت تکنیکی او در کار با سنگ آنقدر چشمگیر بود که ممکن است باقی وجوه کار و شخصیتش را زیر سایه ببرد. مهدی مجسمه ساز بود و سنگ، ماده ای بود که با آن فکر می کرد.در بسیاری از آثار او نوعی فشردگی دیده می شود؛ فرم هایی که گویی نیرویی در آنها متراکم شده است. این فشردگی فقط یک کیفیت ظاهری نیست؛ رابطه ای است میان فرم و ماده، میان مقاومت سنگ و تصمیم هنرمند. سروها، لاله ها، …