شاعری که عرفان را در آیینه وطن بازتاب داد

در کویر خشک یزد، در روستای شورکی میبد و در سال ۱۳۴۱ به دنیا آمد. بعدها شعرش را با آبِ چشمه سارهای عرفان آبیاری کرد و درختِ کلماتش را در خاک دلدادگی به این سرزمین نشاند. زکریا اخلاقی، از همان نوجوانی راه تحصیل علوم دینی را برگزید و در حوزه های علمیه میبد، یزد و قم، با متون کهن انس گرفت. اما در کنار این مسیر، در جلسات ادبی دفتر تبلیغات اسلامی و حوزه هنری، با چهره هایی آشنا شد که شعر را از قفسِ سنت بیرون کشیده و به کوچه های تازه می بردند: قیصر امین پور، علی معلم، احمد عزیزی، سلمان هراتی و نصرالله مردانی. از این همنشینی ها، شاعری پدید آمد که ترکیب سازی های بدیع، قافیه های ناآشنا و تصاویر خیال انگیز را با رویکردی عرفانی درآمیخت و سبکی یافت که ادامه ای بر راهی تازه بود نه تقلیدی از پیشینیان. او در تصویرسازی و ترکیب سازی، وامدار نصرالله مردانی است و در طبیعت گرایی عرفانی، از سهراب سپهری تاثی …