به گزارش خبرگزاری ایمنا، تاریخ معاصر ایران کم از قصههای سینمایی ندارد؛ قصههایی که در آنها سیاست با زندگی آدمها گره میخورد و پشت هر تصمیم، سایهای از تردید، نفوذ و بیاعتمادی دیده میشود. «لباس شخصی» از همین نقطه وارد میشود؛ فیلمی از امیرعباس ربیعی که یکی از پیچیدهترین مقاطع تاریخ سیاسی ایران، یعنی ماجرای حزب توده را انتخاب کرده و تلاش دارد آن را نه در قالب یک روایت خشک تاریخی، بلکه در فضای یک تریلر سیاسی و جاسوسی به تصویر بکشد.
انتخاب چنین سوژهای، نخستین نقطه قوت فیلم است؛ چراکه حزب توده تنها یک پرونده سیاسی یا امنیتی نیست. این جریان بخشی از تاریخ فکری، فرهنگی و سیاسی معاصر ایران را نیز در خود جای داده و همین موضوع، ظرفیت بزرگی برای شکلگیری یک درام چندلایه ایجاد میکند.
محدثه کارخانه، منتقد سینما و فیلمنامهنویس در گفتوگو با خبرنگار ایمنا «لباس شخصی» را در میان آثار امیرعباس ربیعی، فیلمی قابل توجه میداند و معتقد است این اثر نسبت به فیلمهای بعدی این فیلمساز، یعنی «زد» و «احمد»، جایگاه متفاوتی دارد. …
