به گزارش خبرگزاری ایمنا، سخنرانی دونالد ترامپ و مسعود پزشکیان در دو روز متوالی، تنها بیان دو موضع سیاسی نبود؛ هر دو تلاش کردند تصویری از جنگ ارائه دهند که افکار عمومی جهان آن را بپذیرد. ترامپ از تهدید ایران، مسئله هستهای و ضرورت ادامه فشار گفت و حتی در صورت نرسیدن به توافق، از امکان «نابودی» ایران سخن گفت.
رئیسجمهور پزشکیان یک روز بعد، همان تریبون را به روایت ایران از جنگ اختصاص داد؛ از حملات به لامرد و میناب و قربانیان غیرنظامی و از مسئله هستهای و حق دفاع سخن گفت و تلاش کرد نقطه شروع روایت را تغییر دهد: ایران نه آغازگر جنگ، بلکه کشوری است که در برابر حمله از خود دفاع میکند. درباره حمله به مدرسه میناب و لامرد نیز گزارش هیئت حقیقتیاب سازمان ملل، از وجود دلایلی برای احتمال وقوع جنایت جنگی سخن گفته است.
مسئله اما فراتر از این دو سخنرانی است. آنچه در نیویورک دیده شد، بخشی از نبردی بزرگتر برای تعیین این بود که جهان جنگ ایران را چگونه ببیند؛ بهعنوان دفاع یک کشور در برابر تجاوز یا اقدامی که باید با فشار و حمله بیشتر پاسخ داده شود.
پیش از آنکه موشک شلیک شود، روایت شلیک شده است …
