ناهید محمدی در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به تفاوت میان «لجبازی» به‌عنوان یک مرحله طبیعی رشد با «نافرمانی مکرر» به‌عنوان یک مشکل رفتاری گفت: تفاوت اصلی در شدت، مدت و فراگیری این رفتارهاست، به‌طوری که لجبازی‌ها و نافرمانی‌هایی که شدید هستند و به‌طور مداوم در موقعیت‌های مختلف اتفاق می‌افتند و معمولا دیر خاموش می‌شوند، جزو آسیب‌های بالینی محسوب می‌شوند.
این روانشناس افزود: به‌طور طبیعی بچه‌ها در حدود سنی دو تا چهار سالگی، رفتارهای مخالفت‌جویانه دارند و می‌خواهند حرف خود را به کرسی بنشانند. معمولا این لجبازی‌ها محدود به موقعیت‌های خاصی است، مثلا زمانی که ناکام شده‌اند، خسته‌اند یا گرسنه‌اند، اما در مورد نافرمانی این‌طور نیست و مخالفت‌جویی در همه زمان‌ها دیده می‌شود. در لجبازی طبیعی، بچه‌ها پس از مدت‌کوتاهی آرام می‌شوند و به والدین خود بازمی‌گردند تا تعامل سازنده را مجددا برقرار کنند، بچه‌ها انعطاف‌پذیرند و آرامش را پس از مدتی کسب می‌کنند، اما در مورد نافرمانی، بچه‌ها حتی به تلاش‌هایی که والدین برای آرام‌کردن آن‌ها انجام می‌دهند نیز با مخالفت‌جویی واکنش نشان می‌دهند. …
