خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، طاهره طهرانی: تهران معاصر در نگاه اغلب ناظران، شهری متأخر، فربه از مهاجرت‌های بی‌رویه، شکل‌گرفته بر پایه دیوان‌سالاری عصر پهلوی و شتابان در دگرگونی‌های کالبدی جلوه می‌کند. تصویر چیره از این زیست‌بوم، جنگل آهن و سیمانی است که در کمتر از دو سده از باغ‌شهری پر از درختان انار و خرمالو و چنارهای معروف و و طعم دلخواه آبش، در جوار ری کهن؛ به کلان‌شهری چندمیلیونی و شهری بی‌دروازه بدل شده است. با این حال، تعمق در تاریخ سیاسی، حقوقی و داده‌های نویافته باستان‌شناختی نشان می‌دهد که گستره جغرافیایی این شهر مهمان نواز، حامل یکی از پیچیده‌ترین گسست‌ها و تداوم‌های تمدنی در فلات مرکزی ایران است.
نام‌گذاری چهاردهم مهرماه به‌عنوان «روز تهران»، بهانه‌ای نمادین برای بازخوانی نسبتِ شهروندان امروز با پیشینه‌ای است که یک سر آن به تصویب ساختارهای حقوقی ایران معاصر در مجلس شورای ملی می‌رسد و سر دیگر آن در گل‌ولای چند هزار ساله دشت ری و گمانه‌های عمیق باستان‌شناسی شهری مدفون است. بررسی این پیوستگی نیازمند تفکیک لایه‌های تاریخی و انطباق اسناد مکتوب با شواهد مادی است. …
