خبر در ظاهر یک تصمیم اقتصادی-ترانزیتی معمولی است، اما در پس‌زمینه آن، پرسشی بزرگ‌تر درباره راهبرد دیپلماسی انرژی و اقتصاد ایران خودنمایی می‌کند: کشوری که می‌توانست میزبان سرمایه، فناوری و شرکت‌های غول‌پیکر انرژی جهان باشد، امروز در حال مذاکره بر سر ۱۱۰ هکتار زمین در چابهار است؛ آن هم در شرایطی که فرصت‌های بسیار بزرگ‌تری در پارس جنوبی و زنجیره ارزش جهانی انرژی از دست رفته است.
دیپلماسی انرژی، صرفاً فروش نفت و گاز نیست؛ ابزاری است برای جذب سرمایه خارجی، انتقال فناوری، افزایش تولید، ایجاد اشتغال تخصصی و تقویت قدرت چانه‌زنی بین‌المللی. پس از برجام، پنجره‌ای برای بازگشت شرکت‌های بین‌المللی به ایران باز شد. توتال فرانسه در ژوئیه ۲۰۱۷ قرارداد توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی را امضا کرد؛ پروژه‌ای که می‌توانست الگویی برای مشارکت‌های بزرگ‌تر باشد. اما با خروج آمریکا از برجام در مه ۲۰۱۸ و بازگشت تحریم‌ها، توتال رسماً اعلام کرد که قادر به ادامه پروژه نیست و باید تا نوامبر ۲۰۱۸ تمام عملیات خود را جمع‌آوری کند، مگر آنکه معافیت خاصی از سوی مقامات آمریکایی دریافت کند. …
