نیلوفر مولایی: مرداد سال ۱۴۰۳ زمانی که نام عباس عراقچی، به عنوان وزیر پیشنهادی امور خارجه از سوی مسعود پزشکیان مطرح شد، مخالفانش در مجلس تمام عزم خود را جزم کرده بودند تا نگذارند که او رأی اعتماد بهارستانی‌ها را به دست آوردند. هنوز فریادهای امیرحسین ثابتی، نماینده تهران از پشت تریبون صحن علنی از یادها نرفته است که با پخش فیلمی قدیمی از اظهارات عراقچی درباره برجام و خروج ترامپ از آن می‌گفت: «آقایان عراقچی، ظریف، صالحی و بعیدی نژاد و کسانی که در آنجا رفتند توافق کردند و سکه گرفتند، امروز می‌گویند که ما نبودیم. پس چه کسی بود؟»
ادعاهایی که با پاسخ کنایه آمیز عراقچی همراه شد؛ «آقای ثابتی من نمی‌گویم مرگ بر وطنی که هم‌وطنم عراقچی است؛ من احترام می‌گذارم به وطنی که منتقد آن بدون لکنت صحبت می‌کند و حتی ولایت پذیری مجلس را زیر سوال می‌برد.» ثابتی باز هم شمشیر را از رو بست …
