به گفته سروند: «رسالت روشنفکر نباید تعیین مسیر زندگی دیگران یا تحمیل الگویی واحد از رهایی باشد؛ بلکه باید فراهم‌کردن شرایطی باشد که افراد بتوانند مستقل بیندیشند، داوری کنند و مسیر خود را برگزینند.» سروند تطور اندیشه ایرانی را در چارچوب امکان رهایی و خودتحقق‌بخشی بازتعریف می کند. آرای علی شریعتی به عنوان نماد سوژه جمعی پیش از انقلاب نقد می کند و چرخش اندیشه‌ورزانی چون مهدی بازرگان، عبدالکریم سروش، محمد مجتهد شبستری، مصطفی ملکیان، داریوش شایگان و آرامش دوستدار را به سوی برجسته‌سازی فردیت و سوژه خودمختار واکاوی می‌کند؛ پژوهشی که گسست از سنت‌های مطلق‌گرا و بسترسازی برای تفکر مستقل را رسالت بنیادین روشنفکری می‌داند.