عصر ایران؛ یلدا آذرپی - «اعتراف می‌کنم» از آن مجموعه‌هایی است که برای جلب توجه مخاطب، سراغ فرمول‌های پرزرق‌و‌برقِ سریال‌های جنایی نرفته است. خبر از تعقیب‌و‌گریزهای طولانی، تیراندازی‌های پیاپی و لوکیشن‌های متعدد نیست؛ بخش عمدۀ درام در اتاق بازجویی شکل می‌گیرد. متهم روبه‌روی بازجو می‌نشیند و حقیقت در خلالِ کلمات، مکث‌ها، نگاه‌ها و تناقض‌های رفتاری آرام‌آرام رخ می‌نمایاند. سریال از اواسط مرداد در فیلم‌نت منتشر شده و ساختاری اپیزودیک دارد؛ هر قسمت، پرونده‌ای جنایی را دنبال می‌کند و گروهی از بازیگرانِ مهمان در هر اپیزود وارد داستان می‌شوند.
«اعتراف می‌کنم»، سریالی تک‌کارگردانه به معنای متعارف نیست. «نیما حسنی‌نسب»، پدیدآورنده، مجری طرح و یکی از تهیه‌کنندگانِ مجموعه است و کارگردانیِ قسمت‌ها بر عهدۀ «اسما ابراهیم‌زادگان»، «عماد خدابخش»، «امیررضا رشتی»، «نفیسه زارع» و «پویا سعیدی» است. بنابراین بهتر است سریال را حاصل طراحی و هدایتِ حسنی‌نسب و همکاریِ جمعی از فیلم‌سازان بدانیم. جنایت از خیابان به اتاق بازجویی می‌آید …
