عصر ایران؛ ابوذر حقگو - اخیراً آقای علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش، در سی‌و‌سومین اجلاس سراسری نماز که، با ادبیاتی قاطع اظهار داشت: «در نظام تعلیم و تربیت مهم‌ترین وظیفه خود را توسعه و ترویج فرهنگ اقامه نماز تعریف کرده‌ایم و این موضوع را نه یکی از مهم‌ترین، بلکه مهم‌ترین اولویت نظام تعلیم و تربیت می‌دانیم... تمام هم و غم و ظرفیت‌های موجود را به کار می‌گیریم تا اقامه نماز در تمام مدارس کشور بدون استثنا محقق شود؛ هدف ما تربیت نمازگزار است.» (خبرگزاری ایرنا ۹ مهر ۱۴۰۵)
طرح چنین گزاره‌ای از سوی سکان دار دستگاه تعلیم و تربیت—که علی‌القاعده باید مجری و امانت‌دار اسناد بالادستی باشد—تنها بیان دیدگاه یا مبالغه‌ای در یک همایش نیست؛ بلکه انحرافی بنیادین از هندسهٔ فکری و روش‌شناختی «سند تحول بنیادین آموزش و پرورش» و نمایانگر غلبهٔ پوپولیسمِ مناسکی بر منطق حکمرانی تربیتی است.
نماز بی‌تردید ستون دین (*الصَّلَاةُ عِمَادُ الدِّین*)، معراج مؤمن و زیباترین تجلی شکرگزاری انسان در پیشگاه پروردگار است. …
