عصر ایران؛ یونس قیصی‌زاده- اعتماد عمومی یکی از مهم‌ترین سرمایه‌های هر نهاد خدماتی است؛ سرمایه‌ای که به‌آسانی به دست نمی‌آید، اما ممکن است با یک اتفاق و به‌ویژه پاسخ‌گو نبودن مسئولان، آسیب ببیند. شرکت پست از جمله نهادهایی است که فعالیت آن بیش از هر چیز بر اعتماد مردم استوار است. شهروندان بسته‌ها، اسناد، کالاها و گاه ارزشمندترین وسایل شخصی خود را به پست می‌سپارند، با این اطمینان که امانت آنان سالم و بدون کم‌وکاست به مقصد خواهد رسید.
اما اگر بسته‌ای به مقصد برسد و محتوای ارزشمند آن ناپدید شده باشد، چه کسی مسئول است؟ اگر شرکت پست نیز تأیید کند که وزن مرسوله در فاصله مبدأ تا مقصد کاهش یافته، اما پس از ماه‌ها پیگیری حاضر یا قادر به جبران خسارت نباشد، شهروند باید به کجا مراجعه کند؟
این پرسش‌ها حاصل یک تجربه واقعی است؛ تجربه‌ای که می‌تواند برای بسیاری از استفاده‌کنندگان خدمات پستی اتفاق بیفتد. هدیه‌ای که جعبه خالی آن به مقصد رسید! …
