عصر ایران ؛ نهال موسوی - در آخرین فرصت باقی‌مانده و در روز آخر، «سرزمین فرشته‌ها» به کارگردانی بابک خواجه‌پاشا و تهیه‌کنندگی منوچهر محمدی به عنوان نماینده سینمای ایران در نودونهمین دوره جوایز اسکار معرفی شد.
کسی که اهل این بازی باشد، از همین جمله‌ی خبری می‌فهمد ماجرا از چه قرار است. انتخابی که تا دقیقه‌ی نود عقب می‌افتد، معمولاً حاصل برنامه نیست؛ حاصل شرایط پیچیده و سردرگمی است و ادای تکلیف.
شاید اصلی‌ترین اشتباهی که در این سال‌ها تکرار شده این باشد که اسکار را با کن و ونیز و برلین یکی می‌گیرند. آن‌ها جشنواره‌اند؛ فیلم نمایش داده می‌شود، منتقدان می‌بینند، هیئت داوران حرفش را می‌زند.
اسکار جشنواره نیست. یک مراسم اهدای جایزه است در یک شب، و بیش از ده هزار عضو آکادمی، از اهالی سینما در سراسر دنیا، رای می‌دهند و همان شب برندگان اعلام می‌شوند.
این ده هزار نفر هم قرار نیست همه‌ی فیلم‌ها را ببینند. به فیلمی رای می‌دهند که به دستشان رسیده، درباره‌اش چیزی شنیده‌اند و پشتش یک کمپین دیده‌اند. …
