یک هنرمند ایرانی محصولش را به خارج از کشور می‌فروشد. بسته به مقصد می‌رسد، عکسش منتشر می‌شود و همه از ظرفیت جهانی صنایع‌دستی ایران می‌گوییم. اما چند ماه بعد، سؤال مهم‌تری باقی می‌ماند: آیا همان خریدار دوباره سفارش داده است؟
فروش اول اتفاق مهمی است؛ ولی سفارش دوم نشان می‌دهد محصول، قیمت، کیفیت و شیوه همکاری توانسته‌اند اعتماد خریدار را جلب کنند. مسئله صادرات صنایع خلاق ایران هم دقیقاً همین‌جاست: چگونه از فروش‌های پراکنده به رابطه تجاری ماندگار برسیم؟
در شیوه‌های امروز فروش بین‌المللی، خریدار معمولاً پیش از گفت‌وگو با فروشنده، بخشی از بررسی خود را آنلاین انجام می‌دهد. این تغییرات برای ما فرصت‌اند، به شرط آنکه به چند اقدام مشخص تبدیل شوند.
به‌جای «بازار جهانی»، یک مشتری مشخص پیدا کنیم
برای یک کارگاه کوچک، شروع همزمان از چند کشور و چند گروه مشتری، معمولاً منابع را پراکنده می‌کند. بهتر است ابتدا یک بازار و یک گروه خریدار انتخاب شود: مثلاً فروشگاه‌های مستقل طراحی، تأمین‌کنندگان هتل یا شرکت‌های هدیه سازمانی. …
