این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
این روزها در برخی تریبون‌ها روایتی تکرار می‌شود که هر نوع مذاکره و تلاش سیاسی را نشانه سستی ایمان و ضعف در برابر دشمن می‌داند و در برابر هر پرسشی درباره هزینه‌ها و سرانجام جنگ، پاسخ را به نام توکل، به عنایات الهی و گاه به معجزات و امدادهای غیبی حواله می‌دهد. گویی همین کافی است که ما محکم بر سر مواضع خود بایستیم تا آسمان کار ما را در زمین سامان دهد. صاحبان این روایت، ماندن هواپیمای دشمن در بیابان و اختلال در سیستم دفع فاضلاب ناو او را نیز از مصادیق همین امدادها و معجزات می‌شمارند و چنان با اطمینان از شکست و نابودی قریب‌الوقوع دشمن خبر می‌دهند که گویی خود از اسمان امده اندو از غیب آگاه‌اند. این نگاه خود را مؤمنانه‌ترین و دینی‌ترین نگاه ممکن معرفی می‌کند و هر تردیدی در آن را نشانه بی‌ایمانی و حتی خیانت می‌شمارد. …
