باب وودوارد را همه روزنامه نگاران و خبرنگاران جهان می شناسند . او به همراه همکار دیگرش در روزنامه واشنگتن پست - برنستین که خبرنگاری را کنار گذاشت - در سال 1974 " واترگیت " را رقم زد که منجر به استعفای ریچارد نیکسون شد. او اخیرا کتابی نوشته است تحت عنوان " اسرار: خاطرات یک گزارشگر" . بخشی از این خاطرات را نیویورکر تحت عنوان " دوستی خطرناک - خطر بیش از حد نزدیک شدن به یک منبع خبری " را منتشر کرده است . خاطراتی که نشان می دهد او تا چه حد به حرفه خود پایبند بوده است تا آنجا که بهترین منبع خبری و دوستش را فدا می کند. اما آیا این کار ارزشش را داشت؟ بهتر است نگاه او را در متن بخوانیم:
—-
«وودوارد، دارمن.» او بیش از دو دهه، آغاز همه تماسهای تلفنیاش با من را با همین دو کلمه شروع میکرد. ریچارد جی. دارمن چیزی بود که من آن را یک منبع «پنهان در معرض دید» مینامم، چون همه میدانستند که ما دوستان نزدیکی هستیم. چیزی که مردم نمیدانستند، اما شاید حدس میزدند، این بود که او برای من مجرایی به درون کاخ سفید در دوران ریاستجمهوری رونالد ریگان و جورج اچ. دبلیو. بوش بود. …












