گفت‌و‌گوی دکتر سعید مدنی (جامعه‌شناس) با مجلهٔ اندیشهٔ پویا حاوی نکات متفاوت و حتی غافل‌گیر کننده‌ای است. جدای آن که حین خواندن مدام از خود می‌پرسیم چرا باید چنین شخصیتی سال‌های قابل توجهی از عمر خود را در زندان و کنار مجرمان گذرانده باشد و تحت تأثیر شخصیت او قرار می گیریم که سینه را از هر کینه شسته و درگیر موضوعات شخصی نشده بر یکی از مواردی که نقل کرده می توان بیشتر درنگ کرد.
او می گوید: «رییس زندان رجایی‌شهر برخوردهای مثبتی داشت و از او خواستم دست‌رسی ما به کتاب را بیشتر کند یا ترتیبی دهد تا ملاقات‌ها بیشتر شود. توضیحی داد که صادقانه بود. گفت من مشکلی با خواست‌ها و سخنان شما ندارم و دلم هم می‌خواهد زندان بر شما بهتر بگذرد اما من از نسل اسدالله لاجوردی هستم و زندان‌بانی را از او آموخته‌ام و برایم سخت است که این‌خواست ها را محقق کنم. نه این که غلط بدانم فقط سختم است که انجام‌شان دهم و اگر انجام نمی‌دهم تنها به این دلیل است.» …
