او در مقاله درخشان و آینده‌نگرانه خود با عنوان «امکانات اقتصادی برای نوادگان ما»، پیش‌بینی‌ای تکان‌دهنده و بدیع ارائه داد. کینز با تکیه بر تحلیل‌های دقیق اقتصادی مدعی شد که ظرف مدت یک قرن، یعنی تا حدود سال ۲۰۳۰، رشد مستمر بهره‌وری، انباشت سرمایه و پیشرفت فناوری، بشر را به عصری کاملا جدید از فراوانی، رفاه و آسایش رهنمون خواهد کرد. او پیش‌بینی کرد که در آن دوران طلایی، با افزایش خیره‌کننده کارآیی تولید، هفته‌های کاری انسان‌ها به‌شدت کاهش یافته و به تنها ۱۵ساعت در هفته خواهد رسید. انسان قرن بیست‌و‌یکمی از نگاه کینز، زمان فراغت بسیار زیادی خواهد داشت که می‌تواند و باید آن را صرف دنبال کردن علاقه‌مندی‌ها، هنر، فلسفه و اشتیاق‌های شخصی خود کند. پارادوکس فراغت و بحران روانی آزادی از کار
اما شگفت‌انگیزترین بخش تز کینز در آن مقاله، پیش‌بینی یک پدیده روان‌شناختی عمیق و پارادوکس‌گونه بود. درحالی‌که همه فکر می‌کردند مشکل اصلی بشر در آن عصر موعود، «تامین معاش و کمبود مواد غذایی» خواهد بود، کینز هشدار داد که مشکل واقعی و سخت‌تر، خود «وقت آزاد و فراغت بی‌حدوحصر» خواهد بود! …
