روزنامه اطلاعات در گزارشی نوشت:
هر شب، آسمان خلیج فارس به یک صفحه شطرنج سهبعدی و پرهزینه تبدیل میشود؛ صحنهای که تمام مهرههای یک جنگ ویرانگر در آن چیده شده، اما کسی جرات نمیکند فرمان حرکت اول را صادر کند. دهها فروند هواپیمای سوخترسان غولپیکر آمریکایی، اسکادرانهایی از جنگندههای پیشرفته «اف-۱۵» و «اف-۳۵» و تعدادی هواپیمای تایفون انگلیسی که در پایگاههای قطر و کویت جا خوش کردهاند، مدام بر فراز آبهای منطقه گشت میزنند. بر اساس دادههای راداری و گزارشهای میدانی، شمار پرندههای نظامی فعال در آسمان از ۹۰به بیش از ۱۰۵فروند رسیده و سهم هواپیماهای سوخترسان - که نبض تپنده عملیاتهای دوربرد هستند - افزایش معناداری یافته است.
اما با طلوع آفتاب، نه هدفی در خاک ایران بمباران شده و نه جنگی آغاز میشود. این «آرایش تهاجمی بدون شلیک» یک پرسش حیاتی و راهبردی پیش روی هر ناظر ایرانی قرار میدهد: این ماشین جنگی پرهزینه برای چه روشن نگه داشته شده و چرا ترمز دستی آن هنوز کشیده است؟ …












