دلیل این تغییر ساده است: شرکت با سود حسابداری ادامه فعالیت نمی‌دهد، بلکه با پول ادامه می‌دهد. ممکن است شرکتی در صورت سود و زیان خود رشد فروش و سودآوری نشان دهد، اما همزمان برای پرداخت حقوق، خرید مواد اولیه، مالیات یا بدهی‌های جاری با مشکل مواجه باشد. سود یعنی فعالیت اقتصادی شرکت در یک دوره چگونه ارزیابی شده است، اما جریان نقد یعنی شرکت در عمل چه میزان منابع در اختیار دارد. درست است که این دو به هم مرتبطند، اما یکی نیستند.
بنابراین، پرسش مهم برای مدیرعامل فقط این نیست که «چقدر فروخته‌ایم؟»، بلکه این است که «چه مقدار از این فروش به پول تبدیل شده است؟» فروش اعتباری می‌تواند درآمد و حتی سود ایجاد کند، اما تا زمانی که وجه آن وصول نشده، منابعی برای پرداخت هزینه‌های شرکت ایجاد نمی‌کند. اگر دوره وصول مطالبات از ۶۰ روز به ۱۲۰ روز برسد، شرکت عملا بخشی از منابع خود را برای تامین مالی مشتریان مصرف کرده است. افزایش فروش اقساطی، حتی می‌تواند فشار بیشتری بر نقدینگی وارد کند. …
