این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
آرزو سلخوری در سایت ولایت نیوز (قزوین) نوشت:
(نام نوجوانان این گزارش برای حفظ حریم خصوصی و هویت آنان تغییر کرده است.)
پرهام پسر سرزنده و شوخ‌طبعی است. در نگاه اول، تتوهای فراوان روی دستش توجهم را جلب می‌کند. هفده سال دارد و کلمات را با همان ادبیاتی ادا می‌کند که میان دوستانش رایج است، تلاش می‌کند محکم به نظر برسد و انگار اصرار دارد ثابت کند خیلی چیزها دیگر برایش مهم نیست.
اما صحبت به خانه که می‌رسد، لحنش عوض می‌شود: «من همیشه توی خونه عصبانی می‌شم، ولی به نظرم باید با خانواده‌ام صحبت کنید، تقصیر اوناست که من نمی‌تونم خشمم رو کنترل کنم»
بعد از مکثی کوتاه، شروع می‌کند به تعریف کردن؛ نه از کتک خوردن و نه از زخمی روی بدن، بلکه از کلماتی که می‌گوید بارها شنیده و آزارش داده‌اند. …
