علی‌اصغر سیدآبادی، فعال فرهنگی، در یادداشتی تلگرامی نوشت:
«تاریخ بیهقی اگرچه در ادامهٔ سنت تاریخ‌نویسی فارسی نوشته شده و نوشتن آن حدود ۵۰ سال پس از پایان سرایش شاهنامه آغاز شده است، تاریخ ملی ایران نیست و احتمالا بیهقی فهمی از این موضوع یا انگیزه‌ای برای آن نداشت. تاریخ بیهقی تاریخ سلسله‌ای است که بخش‌هایی از آن باقی مانده است. نام ایران برخلاف شاهنامه که در سراسر آن حضور دارد، در متن بازماندهٔ تاریخ بیهقی تنها یکی دو بار آمده است، آن هم در شعرهایی که بیهقی از دیگران نقل کرده است.
شاهنامه به‌رغم فراز و فرودها در دوره‌های مختلف میان مردم و نخبگان ایرانی خوانندگانی داشته و شکل‌های مردمی آن راه به کوی و برزن و زورخانه و قهوه‌خانه برده است. در دربارهای گوناگون هم خوانده و بازنویسی و تصویرگری شده است. تاریخ بیهقی اما بیشتر کتاب نخبگان و اهل قلم بود و رد آن را در کتابخانه‌ها و نوشته‌های مورخان و تذکره‌نویسان می‌یابیم.
بااین‌حال آیا تاریخ بیهقی فاقد ارزش ملی است؟ …
