البته که این زنگ خطر «انزوای اجتماعی»، تنها محدود به محله‌های ما یک شهر و یک منطقه نیست؛ در حال حاضر، ایران جزو پنج کشور جهان با سریع‌ترین روند حرکت به سمت سالمندی است و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد تا سال ۱۴۳۰، حدود ۳۰ درصد جمعیت کشور را سالمندان تشکیل خواهند داد؛ سرعتی سرسام‌آور که نشان می‌دهد ما در حال حرکت به سمت پدیده تلخ انزوای اجتماعی و در یک کلمه، تنهایی هستیم!
البته که چیز عجیبی نیست! اینکه با شروع دوران سالمندی و بازنشستگی، بسیاری از افراد ناخودآگاه به سمت انزوا کشیده می‌شوند و از پویایی و اثرگذاری اجتماعی دور می‌شوند. نوعی انزوای اجتماعی که می‌تواند مواجهه سالمند با محرک‌های محیطی، قدرت حل مسئله، برنامه‌ریزی و ... را مختل و زندگی او را دچار سکونی فرساینده کند؛ وضعیتی که با کم شدن تحریکات شناختی، فرد را مستقیماً در معرض افسردگی قرار می‌دهد. …
