انسان هنگام سخن گفتن درباره دیگران، معمولاً خود را گزارشگری بی‌طرف می‌پندارد؛ گویی فقط در حال بیان ویژگی‌ها، خطاها یا رفتارهای شخصی دیگر است. اما در واقع، هر سخن درباره دیگری، هم‌زمان تصویری از گوینده نیز در ذهن مخاطب می‌سازد. وقتی کسی درباره فردی می‌گوید: «او خلاق، متعهد و وقت‌شناس است»، شنونده فقط آن شخص غایب را با این صفات به یاد نمی‌آورد؛ بلکه ممکن است خود گوینده را نیز با مفاهیمی مانند انصاف، بزرگواری و مثبت‌اندیشی مرتبط کند. برعکس، اگر سخن او همواره با واژه‌هایی چون «دروغ‌گو»، «حسود»، «خسیس» یا «بی‌مسئولیت» همراه باشد، این صفات ممکن است به‌تدریج با شخصیت خود او نیز تداعی شوند. این موضوع در روان‌شناسی اجتماعی با عنوان «انتقال خودبه‌خودی صفات» شناخته می‌شود و آموزه‌های قرآن و حدیث نیز، در سطحی عمیق‌تر، از ثبت، بازگشت و پیامدهای گفتار انسان سخن می‌گویند. …
سایت میگنا / ۱ ساعت قبل
میگنا - هرچه درباره دیگران می‌گوییم، چگونه به خودمان بازمی‌گردد؟
به بیان دکتر خدیجه احمدی انسان ممکن است گمان کند بدگویی فقط به آبروی دیگری آسیب می‌زند، اما آثار آن به خود او نیز بازمی‌گردد؛ در دنیا به شکل کاهش اعتبار و اعتماد، و در آخرت به صورت مسئولیت و حساب‌رسی.
این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
