به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو؛ پیام صریح و بی‌پرده دونالد ترامپ در آستانه انتخابات پارلمانی رژیم صهیونیستی و اعلام حمایت «کامل و بی‌قیدوشرط» از تداوم نخست‌وزیری بنیامین نتانیاهو، بار دیگر صحنه واقعی سیاست خارجی را پیش چشم ناظران قرار داد. لحن ترامپ نه‌فقط یک اعلام همبستگی معمول انتخاباتی، بلکه ستایش‌نامه‌ای شورانگیز برای «بی‌بی» بود؛ فردی که ترامپ او را «نخست‌وزیری بزرگ و جنگاوری برجسته» و «شریکی بی‌بدیل» نامیده و صراحتاً اعلام کرده است که هر گزینه‌ای جز نتانیاهو، رهبری «نادرست» برای اسرائیل و تهدیدی برای پیگیری پروژه مشترک ضدایرانی است.
این ادبیات بی‌رودربایستی و پیوند ناگسستنی، پیش از هر چیز شلیک نهایی به یک خط تحلیلی ساده‌انگارانه بود که در سال‌های اخیر از سوی بخشی از جریان‌های سیاسی و چهره‌های دیپلماتیک در داخل کشور ترویج می‌شد؛ خطی که مدعی بود میان ترامپ و نتانیاهو گسلی عمیق وجود دارد و با یک دیپلماسی هوشمندانه می‌توان این دو را از یکدیگر تفکیک کرد یا دست‌کم ترامپ را به مهار نتانیاهو واداشت. افسانه تاجری که فریب «بی‌بی» را می‌خورد! …
