«علیرضا کاظمی»، وزیر آموزش و پرورش، در گفت‌وگویی در 9 شهریور تعداد دانش‌آموزان تحصیل استثنائی را «15 هزار دانش‌آموز» اعلام کرد. او در این گفت‌وگو مسئله اصلی را «مناسب‌سازی مدارس» و «آموزش فراگیر» دانست.
اما گفت‌وگو با فعالان حوزه کودکان استثنائی نشان می‌دهد مسئله فقط مربوط به کمبود امکانات و معلمان نیست. مسئله‌ای که خود مسئولان آموزش و پرورش نیز به آن اشاره دارند، بلکه مسئله اصلی کیفیت آموزشی است که ارائه می‌شود؛ کیفیتی که به گفته «علی رمضانی»، فعال حوزه ناشنوایان، حتی برای یادگرفتن حروف الفبا و نوشتن نیز کافی نیست. آموزش در مدارس استثنائی ایران، در حصاری از «مدرک‌گرایی صوری» و «بی‌برنامگی مزمن» گرفتار شده است؛ جایی که به‌جای بسترسازی برای شکوفایی، فقط به فارغ‌التحصیلی دانش‌آموزان حتی بدون داشتن حداقل‌های علمی تأکید دارد. در این بین آموزش و پرورش راهحل این مسائل را در «طرح تلفیق-فراگیری» جست‌وجو می‌کند؛ طرحی که وزیر آموزش و پرورش آن را به نفع افزایش «دسترسی»، «رشد اجتماعی» و «جامعه‌پذیری» دانش‌آموزان می‌داند. اما اجرای این طرح پرسش‌های زیادی را برمی‌انگیزد. …
