بازی‌های آسیایی تمام شد؛ ۱۴ روز از ورزش لذت بردیم. ۱۴ روز از دیدن تلاش بچه‌های مدال‌آور و افتخارآفرین ورزش کشورمان کیف کردیم. ۱۴ روز دیدیم ایران قوی چگونه ورزش قوی هم دارد و می‌تواند حتی در میانه جنگ هم پرچمش را در میدان‌های بزرگ ورزش جهان به اهتزاز در بیاورد و سرودش را طنین‌انداز کند. مخلص‌کلام که ۱۴ روز بدون فوتبال با ورزش ناب کشورمان سرافراز بودیم، هرچند در ناگویا هم فوتبال باعث شرم و سرافکندگی‌مان شد، همزمان با مدال‌آوری‌های قهرمانان واقعی ورزش، فوتبال با باخت‌هایش آبرویمان را برد، اما این‌قدر افتخارآفرین داشتیم که افتضاحات تمام‌نشدنی فوتبال حداقل برای ۱۴ روز دیده نشود.
اما حالا و بلافاصله بعد از تمام شدن بازی‌های آسیایی باز هم مواجه شدیم با فوتبال، با یک مجموعه شکست‌خورده همیشه طلبکار، با فدراسیونی که نمی‌داند چکار می‌کند. با بی‌برنامگی، با بلاتکلیفی، با سروصدا و حاشیه‌های زشت. با من‌من کردن‌های بیهوده و خط و نشان کشیدن‌های بی‌خود برای هم. با نبش قبر کردن گذشته‌های دور و پیروزی‌های مقطعی و از یاد رفته‌ای که دیگر حتی به‌درد صفحات خاک‌گرفته تاریخ هم نمی‌خورد. …
