پیام سرلشکر علی عبداللهی را باید فراتر از یک هشدار نظامی دانست. اهمیت این پیام در دو گزاره اساسی آن است: نخست، هشدار صریح به سازمانهای بینالمللی، بهویژه آژانس بینالمللی انرژی اتمی، درباره اظهارنظرهای مربوط به مراکز هستهای ایران، و دوم، هشدار به امریکا، رژیم اسرائیل و کشورهای منطقه درباره پیامدهای آغاز جنگی تازه علیه ایران. این دو گزاره در ظاهر جدا از یکدیگرند، اما در واقع یک مسئله واحد را توضیح میدهند، «جنگ پیش از شلیک گلوله آغاز میشود، گاهی با یک روایت، یک گزارش و یک ادعای بیپشتوانه.»
از همین منظر، هشدار به آژانس را نباید صرفاً اعتراض به یک نهاد بینالمللی تلقی کرد. مسئله اصلی، مرز میان «نقش فنی» و «کارکرد سیاسی» است. آژانس بینالمللی انرژی اتمی برای نظارت فنی بر فعالیتهای هستهای شکل گرفته است. اعتبار آن نیز به میزان «استقلال، دقت و بیطرفی» گزارشهایش وابسته است. بنابراین اظهارنظرهای بدون اتکا به دادههای معتبر و سیاسی و امنیتی موضوع را از یک اختلاف فنی به منازعه سیاسی شیفت میدهد و میتواند به فرایند مشروعیتبخشی به فشار و حتی اقدام نظامی تبدیل شود. …












