نهال فرخی
تنگه هرمز در روایت تهران همچنان زیر محدودیت و مدیریت ایران است و در روایت واشنگتن، آبراهی که صادرات نفت از آن احیا شده و دیگر نمی‌تواند ابزار فشار تعیین‌کننده‌ای باشد.
فشار قیمت انرژی ممکن است دولت ترامپ را به جست‌وجوی توافق ترغیب کند؛ عبور از انتخابات نیز ممکن است بخشی از ملاحظات کوتاه‌مدت آن را کاهش دهد و در چنین شرایطی ساداتیان احتمال ازسرگیری حملات پس از انتخابات را، در صورت تداوم بن‌بست، بیشتر می‌داند
فاصله این دو تصویر، فقط اختلاف بر سر آمار کشتی‌ها نیست؛ جدالی است بر سر ارزش مهم‌ترین اهرم جغرافیایی ایران در مواجهه با آمریکا. تازه‌ترین اظهارات مارکو روبیو و پاسخ مقام نظامی ایران، پرسشی را برجسته می‌کند که فراتر از باز یا بسته بودن تنگه است که تهران تا چه زمانی می‌تواند از ناامنی یا محدودیت عبور در هرمز امتیاز بگیرد، پیش از آن که هزینه ادامه بحران برای خودش افزایش یابد و دیگران راه سازگاری با آن را پیدا کنند؟ …
