امیرحسین عباسی
آرمان امروز : وقتی مسعود پزشکیان «وفاق» را به عنوان گفتمان دولت خود مطرح کرد، بحث فقط بر سر این نبود که چند جریان سیاسی را کنار هم بنشاند. مسئله، در واقع، نگاه به سیاست بود؛ اینکه اختلاف را به رسمیت بشناسیم، اما اجازه ندهیم هر اختلافی به حذف، تقابل و بن‌بست ختم شود. اینکه اصلاح‌طلب، اصولگرا و نیروهای مستقل، با همه تفاوت‌هایی که با یکدیگر دارند، بتوانند در مسائل مهم کشور کنار هم قرار بگیرند و برای مشکلات مشترک راه‌حل پیدا کنند. ترکیب دولت چهاردهم و حضور نیروهایی با گرایش‌های مختلف سیاسی را هم می‌توان در همین چارچوب دید.
گفتمان وفاق از همین‌جا معنا پیدا می‌کند. وفاق قرار نیست اختلاف‌ها را پاک کند یا وانمود کند که همه یک جور فکر می‌کنند. اتفاقاً نقطه شروع وفاق، پذیرفتن همین تفاوت‌هاست. اینکه یاد بگیریم با وجود اختلاف نظر، همچنان می‌شود با هم حرف زد، مذاکره کرد و بر سر منافع ملی و آینده کشور به نقطه‌های مشترکی رسید.
اگر این تعریف را بپذیریم، یک سؤال طبیعی هم مطرح می‌شود: آیا می‌توان همین نگاه را از سیاست داخلی فراتر برد و در روابط میان کشورها و ملت‌ها هم به کار گرفت؟ …
