امیرحسین عباسی
آرمان امروز : گاهی در بحث‌های مربوط به ایران و آمریکا، وقتی صحبت از مذاکره می‌شود، یک جمله خیلی زود به میان می‌آید: «مگر مذاکره نکردیم؟ مگر برجام به نتیجه نرسید؟ پس چه شد؟» این سؤال بی‌راه نیست. اتفاقاً اگر قرار باشد درباره دیپلماسی حرف بزنیم، باید همین تردیدها را جدی بگیریم. جامعه‌ای که تجربه خروج آمریکا از برجام، بازگشت تحریم‌ها و بعدتر افزایش تنش‌های نظامی را پشت سر گذاشته، طبیعی است که به میز مذاکره با خوش‌بینی نگاه نکند. اما مسئله اینجاست که بی‌اعتمادی به مذاکره، لزوماً به این معنا نیست که باید مذاکره را کنار گذاشت. شاید برعکس، تجربه سال‌های گذشته نشان داده باشد که باید مذاکره را جدی‌تر گرفت اما این بار با شناخت بیشتر از طرف مقابل و با محاسبه دقیق‌تر منافع و هزینه‌ها.
برای فهمیدن این موضوع، کافی است کمی به عقب برگردیم. در ۲۳ تیر ۱۳۹۴، بعد از سال‌ها مذاکره، ایران و گروه ۱+۵ به برجام رسیدند؛ توافقی که قرار بود از یک سو محدودیت‌هایی بر برنامه هسته‌ای ایران ایجاد کند و از سوی دیگر مسیر رفع بخشی از تحریم‌های هسته‌ای را باز کند. …
