بحران سالمندی در ایران

این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،

بحران سالمندی در کشور ما بحران جامعه‌ای است که از ابعاد و تعابیر مختلف در حال سالمند و سالمندتر شدن است و اشراف او به این موضوع محدود به یک روز در سال است که در تمام جهان به‌عنوان روز سالمندی شناخته شده و واکنش او هم به این موضوع تنها جلسه‌ای است پشت یک میز بسیار بزرگ در باغی زیبا، بین نمایندگان انجمن‌های علمی که نه اختیاری دارند و نه ارتباطات مردمی چندانی، با نماینده‌ای از دولت که فقط می‌توان بر خصلت‌های او و سابقه مدیریتی و آشنایی‌اش با مسئولان حساب کرد، نه مسئولیت فعلی‌اش در دولت! در همین یک روز و در همین یک جلسه هم موضوع نتوانست حتی یک نفر از اعضای اصلی کابینه را میان خود ببیند. شاید این هم خود یکی از نتایج بحران سالمندی در کشور ما باشد. نکات مثبت و منفی متعددی کشور را دارند به سوی سالمندی می‌برند و کشور را از انفاس جوان محروم می‌کنند؛ گاه حتی به‌ طور فعال طرد می‌کنند. …

از خانه تا مدرسه؛ محصور میان کمبود امکانات و نگاه جامعه

کودکی که دوست دارد مثل همسن و سالانش به پارک برود، نوجوانی که رویای نوشتن و دیده‌ شدن دارد و مادری که آینده فرزندش را تصور می‌کند؛ مشکلات دانش‌آموزان دارای معلولیت فقط درباره کمبود امکانات نیست، درباره حق ساده‌ایست که هنوز برای بسیاری از آن‌ها دست‌نیافتنی مانده؛ اینکه بدون مانع، بخشی از جامعه باشند.

تهران در خطر چیست؟

اسکندر مختاری، با اشاره به افزایش تراکم، رشد ساخت‌وسازهای بلندمرتبه، فشار سرمایه و جابه‌جایی جمعیت در تهران، و خشک‌کردن جنگل‌هایی چون چیتگر و سرخه‌حصار، نسبت به تهدیدهایی که حیات مدنی و هویت تاریخی پایتخت را نشانه گرفته‌اند، هشدار داد و در عین حال تأکید کرد: تهران با وجود همه مشکلات، هنوز می‌تواند به نیازهای کشور برای مدیریت سیاسی، اجتماعی و فرهنگی پاسخ دهد و باید متوجه ارزش‌هایش باشیم.