این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش گروه رسانه‌ای شرق،
علی بزم‌آمون-جامعه‌شناس، روانکاو و معمار: مولانا در دفتر دوم مثنوی، جمله‌ای دارد که اگر امروز در خیابان‌های تهران یا اصفهان فریاد زده شود، شاید کمتر کسی متوجه عمق آن شود: «تو حسودی کز فلان من کمتر‌م/ می‌فزاید کمتری در اخترم». این بیت نه یک نصیحت اخلاقی ساده، بلکه یک تشخیص بالینی دقیق است. مولانا در قرن هفتم هجری همان چیزی را می‌دید که فروید و ملانی کلاین قرن‌ها بعد با زبان روانکاوی فرموله کردند: حسادت مکانیسمی دفاعی است که از زخم کهن‌تر «حقارت» سرچشمه می‌گیرد. اما این تمام ماجرا نیست. اگر مولانا ریشه درونی حسادت را می‌کاود، جامعه‌شناسی معاصر ایران لایه‌های بیرونی آن را آشکار می‌کند: نابرابری، رسانه و فرهنگ مصرف‌گرایی که این زخم درونی را مدام نمک می‌پاشند.
لایه درونی: از ابلیس تا فروید …
