وقتی از توسعه همه‌جانبه و پایدار شهری سخن می‌گوییم، پیش و بیش از طرح‌های عمرانی، نیازمند تحقق چارچوبی ساختاری در نحوه حکمرانی محلی هستیم. شهرداری‌ها به عنوان متولیان اصلی خدمات شهری، تنها زمانی به مقصد توسعه خواهند رسید که پارادایم اداره متمرکز، جای خود را به حکمرانی شایسته‌محور و تفویض اختیار ضابطه‌مند بدهد.
۱- گسست در فهم توسعه و چالش شهردارِ همه‌چیزدان
نخستین حلقه گم‌شده در اداره شهرداری‌ها، فقدان «فهم مشترک و هم‌راستا» میان نمایندگان مردم در شوراهای اسلامی شهر و بدنه اجرایی شهرداری است. شوراها باید با مصوباتی ریل‌گذار و برنامه‌محور، شهرداری را از ورطه اقدامات مقطعی و روزمرگی برهانند.
در ساختار فعلی مدیریت شهری، شهردار در رأس تشکیلات پاسخ‌گوی تمامی مسائل خرد و کلان شهر است؛ اما این حقیقت ساده اداری را باید پذیرفت که ظهور شهرداری که به تمامی علوم و حوزه‌های تخصصی شهری از عمران، خدمات و فضای سبز گرفته تا برنامه‌ریزی، حقوقی، مالی و معماری احاطه کامل داشته باشد، امری نزدیک به محال است. …
