پالایشگاه به‌مثابه کنشگر - مردم سالاری آنلاین

در سال ۲۰۱۱، تیموتی پی. میچل (Timothy P. Mitchell)، نظریه‌پرداز سیاسی و متخصص جهان عرب، متولد چهاردهم اوت ۱۹۵۵ در بریتانیا، و استاد مطالعات خاورمیانه در دانشگاه کلمبیا، کتابی منتشر کرد که شیوه فهم ما از رابطه نفت و سیاست را دگرگون ساخت: «دمکراسی کربنی» (Carbon Democracy). تز مرکزی میچل، ساده اما رادیکال بود. او می‌گفت نفت، نه فقط یک منبع انرژی، که یک شکل سازمان‌دهی سیاسی است. زغال‌سنگ، به دلیل نیاز به کارگران بسیار برای استخراج و حمل، به کارگران قدرت چانه‌زنی می‌داد. آن‌ها می‌توانستند اعتصاب کنند، تولید را متوقف کنند، و دولت را به زانو درآورند. اما نفت، که از طریق لوله‌ها و پالایشگاه‌ها جریان می‌یابد و به کارگران اندک نیاز دارد، این قدرت را از میان برد. نفت، امکان «دمکراسی» را فراهم کرد، اما دمکراسی‌ای که در آن، «بسیاری» توسط کنترل «اندکی» اداره می‌شوند. …