عطاران؛ گروگان گیشه | مردی که خنده را از زندگی قرض گرفت

هفت صبح|  رضا عطاران کافی است وارد قاب شود، شانه‌هایش را کمی رها کند، نگاهی درمانده به اطراف بیندازد و جمله‌ای را با همان لحن بی‌اعتنای مشهورش بگوید. تماشاگر احتمالاً می‌خندد، حتی اگر هنوز اتفاق بامزه‌ای رخ نداده باشد. این قدرت کمی نیست بازیگری که حضورش به‌تنهایی انتظاری شیرین در مخاطب ایجاد می‌کند، سرمایه‌ای استثنایی در سینمای ایران دارد.

مسئله دقیقاً از همین نقطه آغاز می‌شود، جایی که محبوبیت، آرام‌آرام جای خلاقیت را می‌گیرد و تماشاگر دیگر برای دیدن یک شخصیت تازه بلیت نمی‌خرد، او می‌خواهد همان عطاران همیشگی را ملاقات کند. خبر ورود او به تهیه‌کنندگی، بهانه مناسبی است برای بررسی موقعیت هنرمندی که روزگاری استاد غافلگیر کردن مخاطب بود و حالا بیش از هر چیز باید مراقب تکرار خودش باشد.

   مردی که خنده را از زندگی قرض گرفت …