هفت صبح، محبوبه کلانتری| نام محمدتقی، تخلص«شوریده» و لقب «فصیح الملک»، از نادران دوران و ناموران بزرگ شعر و ادب فارسی قرن سیزدهم و اوائل سده چهاردهم. شوریده را به سبب نبوغ فطری و بلندی اشعار و حکمای نابینای بزرگ ایران و جهان مانند رودکی، ابوالعلای سوریه‌ای و هومر یونانی شناخته‌اند. شوریده، در ماه ذیحجه سال ۱۳۷۴ ه.ق، برابر با ۱۲۳۶ش در شیراز جنت طراز از مادر بزاد و به استناد کتب و تذکره‌های معتبر، به نام محمدتقی موسوم شد.
شوریده نابینا و روشن دل
شوریده اکمه (کور مادرزاد) نبود و با چشمان بینا پا به عرصه وجود گذاشت، اما تقدیرش آن بود که تنها در هفت سال نخست زندگیش از نعمت دیدار برخوردار باشد و خوبی و بدی و زشتی و زیبایی و شگفتی‌های طبیعی و دنیوی را در کودکی ببیند و بسنجد. در سن هفت سالگی بیماری آبله چشمانش را پوشانید و او را از حظ دیدار محروم ساخت. از آن به بعد وجود نازک این کودک حساس بقدری دچار غم و اندوه گردید که مدت‌ها در ورطه خیال غوطه‌ور می‌شد و به آینده بی‌ثمر خود می‌اندیشید؛ غافل از آنکه خدایش هوش و ذکاوتی بی‌حد و ذوق و قریحه‌ای مفرد به او ارزانی داشته.
…
