در مباحث مرتبط با توسعه خلاقیت و تحقق نوآوری، یکی از بنیادی‌ترین سوءتفاهم‌ها در ایران این است که تصور می‌شود خلاقیت نوعی محصول فوری است؛ چیزی شبیه یک قرص یا کپسول که بتوان آن را با شعار تجویز کرد و انتظار داشت که جامعه، سازمان یا یک ساختار اقتصادی ـ فرهنگی با صرف آن بتواند به‌سرعت نتایج آن را ببیند. اما برخلاف این تصور کلیشه‌ای، خلاقیت یک توانایی تک‌بعدی یا قابل انتقال مستقیم نیست؛ بلکه فرایندی پیچیده، چندلایه و زمان‌بر است که در بطن زیست‌بوم‌های یادگیری و اکوسیستم‌های فرهنگی و اجتماعی شکل می‌گیرد. تنها در شرایطی می‌تواند شکوفا شود که نهادهای آموزشی و اجتماعی بسترهای لازم برای پرورش آن را ایجاد کرده باشند. آنچه امروز در بسیاری از مدل‌های موفق توسعه اقتصاد خلاق و سیاست‌گذاری نوآوری دنیا مشاهده می‌شود، مبتنی بر این اصل بنیادین است که خلاقیت یک سرمایه بلندمدت است، نه یک امکان لحظه‌ای که با ژست گرفتن محقق شود. کشورهای پیشرو نیز بر همین اساس زمینه‌های شکل‌گیری، تثبیت و شکوفایی این سرمایه را فراهم می‌آورند.
…
