اعلام نتایج کنکور ۱۴۰۵ و انتشار این خبر که ۲۱ نفر از ۴۰ رتبه برتر پنج گروه آزمایشی از تهران هستند، بار دیگر مناقشه عدالت آموزشی را به صدر اخبار بازگرداند. برای بسیاری، این آمار نشانه‌ای از تمرکز امکانات آموزشی در پایتخت و ضرورت افزایش سهمیه مناطق کمتر برخوردار است. اما آیا از تمرکز رتبه‌های برتر در یک شهر می‌توان مستقیماً به ضرورت افزایش سهمیه‌های جغرافیایی رسید؟ آیا هر سیاستی که با داعیه حمایت از محرومان تدوین شده، الزاماً به تحقق عدالت انجامیده است؟ و مهم‌تر آنکه، آیا در این داوری شتاب‌زده، حقوق گروه دیگری از دانش‌آموزان، از جمله داوطلبان منطقه یک، به حاشیه رانده نمی‌شود؟
به باور من، مسئله عدالت آموزشی در ایران بیش از آنکه نیازمند افزایش بی‌تأمل سهمیه‌ها باشد، محتاج بازخوانی انتقادی مفهوم عدالت، بازبینی مبانی نظری سیاست‌های پذیرش دانشجو و ارزیابی پیامدهای واقعی آنهاست. …
