این بخش به‌صورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
انتخاب مستند «تمرین‌هایی برای یک انقلاب» ساخته پگاه آهنگرانی به‌عنوان نماینده بریتانیا در بخش بهترین فیلم بین‌المللی نودونهمین دوره جوایز اسکار، بار دیگر پرسشی را درباره نسبت مهاجرت و روایت سینمایی ایران مطرح کرده است: فیلم‌سازی که سال‌ها از جامعه مبدأ دور بوده، تا چه اندازه می‌تواند تغییرات و واقعیت‌های آن را با جزئیات بازنمایی کند؟
این پرسش صرفاً به محل زندگی کارگردان مربوط نیست. تجربه زیسته، آشنایی با زبان روزمره، روابط خانوادگی، تغییرات سبک زندگی و تحولات اجتماعی، منابعی هستند که در شکل‌گیری یک روایت باورپذیر نقش دارند. دور شدن از این منابع می‌تواند شناخت فیلم‌ساز از وضعیت امروز جامعه را محدود کند؛ به‌خصوص زمانی که قرار است زندگی روزمره مردم، نه خاطرات گذشته یا تجربه شخصی یک فرد، در مرکز داستان قرار گیرد. …
