با این حال، افزایش تقاضا برای مسکن، محدودیت زمین مناسب برای توسعه شهری و دشواری تأمین اراضی مورد نیاز طرح‌های حمایتی مسکن، شهرهای استان را با مسأله‌ای جدی روبه‌رو کرده است: چگونه می‌توان نیاز سکونتی جمعیت را پاسخ داد، بی‌آنکه برای ساخت خانه‌های بیشتر، زمین‌های ارزشمند کشاورزی و طبیعی به محدوده ساخت‌وساز تبدیل شوند؟
پاسخ به این پرسش، ضرورت بازنگری در الگوی توسعه شهری گیلان را برجسته می‌کند؛ الگویی که به جای گسترش بی‌وقفه شهرها در پهنه‌های پیرامونی، بخشی از ظرفیت توسعه را در ارتفاع ساختمان‌ها و در محدوده‌های از پیش تعیین‌شده برای این منظور جست‌وجو کند.
محدودیت زمین مناسب برای توسعه شهری، ارزش بالای اراضی کشاورزی و افزایش تقاضا برای مسکن، طی سال‌های گذشته مدیران گیلان را به سمت توسعه عمودی شهرها سوق داده است؛ سیاستی که قرار است به‌جای گسترش افقی شهرها و تغییر کاربری شالیزارها، ساخت‌وساز را در محدوده‌های مشخص داخل شهرها متمرکز کند. …
