پریسا رقمی/ در جهان معاصر، پیش از تولد، جنین را برای ده‌ها اختلال ژنتیکی و کروموزومی غربال می‌کنیم؛ اما همان جامعه‌ای که می‌پذیرد سلامت کودک آینده موضوعی اخلاقی و قابل مداخله است، از بررسی سلامت روان والدین، سابقه تروما و اختلالات روانی آنان پیش از فرزندآوری سر باز می‌زند.
این یادداشت استدلال می‌کند که این سکوت، نه یک بی‌طرفی اخلاقی، بلکه یک انتخاب نهادی است که هزینه آن را کودک آینده می‌پردازد.
۱. دوگانگی اخلاقی: چرا ژن را می‌بینیم و روان را نمی‌بینیم؟
در اخلاق پزشکی معاصر، یک دوگانگی پنهان اما نظام‌مند وجود دارد: باروری با کمک پزشکی، موضوع نظارت، مشاوره و ارزیابی اخلاقی است؛ اما باروری طبیعی، قلمرویی مقدس و مصون از پرسش تلقی می‌شود. در مطالعه‌ای در سوئیس، از پزشکان و زوج‌های نابارور درباره معیارهای فرضی غربالگری پیش از تولیدمثل پرسیده شد. دو معیار نخست عبارت بودند از: «پیشگیری از آسیب به کودک آینده» و «نبود اختلال روانی در هر دو طرف». اما این معیارها فقط در چارچوب درمان ناباروری تصور می‌شدند، نه باروری طبیعی. …
