چندی پیش در یادداشتی با عنوان «کتابخانه‌ای در میانه آتش»، از روزهایی نوشتم که جنگ دوازده‌روزه، آرامش این کتابخانه را برهم زد و کتابخانه تخصصی وزارت امور خارجه، در میان اضطراب و آسیب، روزهای دشواری را پشت سر گذاشت.
امروز، در آستانه گشایش دوباره آن، می‌خواهم از فصل دیگری از این روایت سخن بگویم؛ از روزهایی که پس از ایستادن، نوبت برخاستن رسید.
این کتابخانه با پیشینه‌ای نزدیک به دویست سال، در فراز و نشیب‌های بسیار پابرجا مانده است؛ شاهد دوره‌های گوناگون تاریخ این سرزمین بوده و بخشی از حافظه تاریخی و نهادی وزارت امور خارجه را در خود حفظ کرده است. اینجا تنها مجموعه‌ای از کتاب‌ها و اسناد نیست؛ بخشی از حافظه ایران و روایتگر بخشی از تاریخ این سرزمین و مناسبات آن با جهان است.
در چنین جایی، هر آسیبی که به کتابخانه وارد می‌شود، تنها آسیب به یک ساختمان یا مجموعه‌ای از منابع نیست؛ بخشی از حافظه و سرمایه دانشی یک سازمان و یک کشور در معرض آسیب قرار می‌گیرد.
جنگ دوازده‌روزه نیز بخشی از این تاریخ شد. روزهایی دشوار بر کتابخانه و کتابداران آن گذشت، اما یک حقیقت بار دیگر خود را نشان داد: …
