سکوتی که رضایت نیست

وقتی از وحدت سخن می گوییم، گاه چنان رفتار می کنیم که گویی مساله جامعه، کمبود فراخوان برای همبستگی است. حال آنکه انسجام اجتماعی با دعوت و شعار ساخته نمی شود؛ محصول تجربه مشترک عدالت، اعتماد و احساس سهیم بودن در سرنوشت جمعی است. جامعه مجموعه ای از آدم های هم فکر نیست؛ نظمی متکثر از منافع، هویت ها و انتظارات است. مساله، حذف اختلاف نیست؛ توانایی مدیریت تعارض، ترمیم گسست ها و جلوگیری از تبدیل تفاوت به طردشدگی است. جامعه ایران با شکاف های اقتصادی و طبقاتی، نسلی و فرهنگی، منطقه ای و فرسایش اعتماد عمومی روبروست. خطر اصلی، نه صرف وجود این شکاف ها، بلکه پیوند و تشدید متقابل آنهاست. نارضایتی معیشتی، هنگامی که با احساس تبعیض در دسترسی به فرصت ها همراه می شود، دیگر صرفا مساله درآمد نیست. اختلاف نسلی نیز اگر با نااطمینانی به آینده و احساس بسته بودن مسیر پیشرفت گره بخورد، از تفاوت سلیقه فراتر می رود و …