استیفنِ زمانه؛ مارکو روبیو - همدلی

حامد حامدی فعال سیاسی

لید: گاهی برده برای اثبات وفاداری به ارباب، از خود او هم در ستمگری پیشی می‌گیرد. استیفنِ «جانگوی رهاشده» تارانتینو، چهرهٔ ماندگار این سقوط انسانی است؛ الگویی که در سیمای مارکو روبیو و ستایشگران ایرانی‌اش، بار دیگر در برابر چشم ما ظاهر می‌شود. بی‌گمان کوئنتین تارانتینو یکی از بهترین فیلم‌سازان عصر ماست.

به باور من، «جانگوی رهاشده»، شاهکار سال ۲۰۱۲ او، یکی از درخشان‌ترین نمونه‌های شخصیت‌پردازی در سینمای معاصر است. تارانتینو در این فیلم، دو قهرمان ضدبرده‌داری را در برابر دو ضدقهرمان قرار می‌دهد: دکتر شولتس، دندان‌پزشک سفیدپوست آلمانی با بازی تحسین‌برانگیز کریستف والتس، و جانگو، بردهٔ سیاه‌پوست با بازی جیمی فاکس، در برابر کالوین کندی، ارباب برده‌دار با بازی لئوناردو دی‌کاپریو، و استیفن، پیشکار سیاه‌پوست او با بازی درخشان ساموئل ال. جکسون. …